SR article

Blog Week 6

Informeel verslag over de vorderingen in Molo

Maandag 18-12 t/m Zondag 25-12

army

Maandag is de tweede en laatste dag van ons bezoek aan de Pokotgroep in Nakuru. Vandaag vierden de Kenianen Independence Day: de dag dat Kenia onafhankelijk werd van Engeland. We zien het hele leger en politiemacht van Nakuru met scheppen en toeters door de straten trekken, speciaal opgemaakt voor een van de weinige keren in het jaar ze op straat te zien zijn. Ondanks dat het vandaag een officiële feestdag is, zijn alle winkels gewoon open. Dat komt goed uit, want we gaan vandaag inkopen doen voor het voetbaltoernooi van morgen.

In de grootste supermarkt van Nakuru krijgen we weer een prachtig voorbeeld van het creatief denken van Kenianen: we willen afzetlint kopen, maar omdat we het Engelse woord voor afzetlint niet weten, proberen we afzetlint te beschrijven. We vragen aan een winkelmedewerker of hij een touw of een lint heeft om een veld af te zetten. De winkelmedewerker kijkt ons aan alsof we iets heel geks vragen en zegt dat ze zoiets niet hebben. We beslissen om ‘afzetlint’ voor de zekerheid toch even door de google translate te halen, en vragen hem vervolgens of hij ‘barrier tape’ heeft. Waarna hij ons enthousiast laat zien waar het afzetlint ligt. Om het toernooi iets extra’s te geven, willen we een prijs aan het winnende team uitreiken. Het vinden van een geschikte prijs was alleen een hele opgave omdat we iets zochten waar gestreden voor kon worden, zonder dat er een groot prijskaartje aan zou hangen. Uiteindelijk besloten we om een Nederlandse training ala Louis van Gaal te geven aan het winnende team. Nadat we alles hadden om het voetbaltoernooi een succes te maken, hebben we een M-Pesa account aangemaakt. Dit was wederom een hele opgave aangezien de mensen bij de M-Pesa balie zelf niet echt heel erg veel verstand hadden van het aanmaken van een account. M-Pesa is dé manier van mobiel bankieren in Kenia: je kunt er via je telefoon geld mee overmaken, zodat je niet met contant geld over straat hoeft te gaan. Je kunt ermee in bijna elke winkel betalen, en dat laten ze weten ook: elk winkelpand is bezaaid met M-Pesa borden. Lang niet alle automaten accepteren onze ‘wereld’passen en sommige automaten zijn gierig: ze schrijven wél geld van je rekening af, maar ze geven het geld niet uit. Gelukkig kunnen we dit geld terugvragen bij onze bank, maar het is wel moeite waar je niet op zit te wachten. Al dit Keniaanse gedoe maakte ons hongerig, dus besloten we een hamburgertent te vereren met ons bezoek. Aan personeel geen gebrek, er stond vijf man klaar om ons op onze wenken te bedienen. Helaas was de keuken minder dicht bevolkt: de burgers kwamen laat aan (de laatste pas na vijf kwartier) en waren niet per se van driesterren niveau. Wel werden er natuurlijk weer gruwelijk veel foto’s van ons gemaakt, die allemaal op facebook terecht zijn gekomen.

Football_2

“You have to hit a donkey every day, else it will laugh at you and die the next morning” - Faustus

Op dinsdag hebben we het sporttoernooi gehouden. We waren van plan hem samen met Riafriba te organiseren maar we hebben hem uiteindelijk maar zelf georganiseerd, Riafriba kwam bovendien netjes een uur na openingstijd aankakken. We verwachtten een groep random mensen uit de buurt, die we in teams zouden verdelen om daarna een gezellig potje te voetballen. In plaats daarvan kwamen 8 teams aandraven (twee uur na het begin van het toernooi), die team hadden shirts en trainden twee á drie keer in de week! Ze namen een set grensrechters mee, en bovendien een scheids die ingeschreven was bij de Keniaanse voetbal bond. De dag was qua opkomst een groot succes: naast de 90 voetballers waren er ook nog eens meer dan 150 toeschouwers, ongeveer 250 mensen in totaal. Terwijl het op het veld er UEFA-style aan toe ging, werd er aan de zijlijn ‘gebaskt’ (zonnen) en gevolleybald op een relaxte manier. Mensen waren zeer enthousiast: ze kwamen uit zichzelf vertellen dat het voetbaltoernooi de jeugd op een goede manier bij elkaar bracht en dat toernooien zoals deze vaker georganiseerd zouden moeten worden. Helaas waren er ook mindere punten aan de dag: mensen vroegen op zeer creatieve manieren bij ons om geld, eten of andere zaken en hebben al onze ballen geprobeerd stiekem mee te nemen. Ze namen ook dingen van mindere waarde gewoon mee, zoals de watertank en het geïmproviseerde volleybalnet. Aan het einde van de dag was er niks meer over van alle spullen die we mee hadden genomen. Ook is de teamcaptain van het winnende team er aan het einde van de dag met de bal vandoor gegaan, dit gaf echt een kater aan het einde van een dag die bedoeld was om vertrouwen op te bouwen en eenheid te creëren. Overigens heeft het winnende team wel als eenheid degene die de bal gestolen opgespoord en op een non-verbale manier duidelijk gemaakt dat hij dit niet nog een keer moest doen. De volgende dag kwam hij de bal wel netjes (zonder veel te zeggen omdat hij zijn bloedlip moest verbergen) terug brengen onder begeleiding van zijn coach. We willen graag nog een evenement organiseren om een goed signaal af te geven aan de omgeving, aangezien de “trust-building” een beetje verknald werd aan het eind.

Positieve punten van deze dag waren de grote opkomst en de goede sfeer die op het terrein hing. Een les die we hebben geleerd voor een volgende keer is dat we graag de jeugd uit minder vermogende gezinnen meer willen betrekken bij het evenement, omdat deze groep niet deel kan uitmaken van een voetbalteam, terwijl een samenbrengende activiteit als deze juist voor hen het verschil kan maken.

Football_3

“Yes.” – Brother Thomas

Woensdag hebben we eindelijk een dag rust: geen deadlines, evenementen of meetings. We hebben nog steeds geen fatsoenlijke locatie om onze lessen te geven en hebben daarom de directrice van Barakka College gevraagd of we een klasruimte van de school kunnen gebruiken als gebouw om onze lezingen te geven. Gelukkig hebben we via de Fransican Brothers al een netwerkje kunnen opbouwen: we hebben al in de tweede week een geniaal gesprek met deze geweldig spraakzame, haast lompe, vrouw gehad. Een verademing in een gebied waar vrouwen bijna niet naar je durven kijken omdat je blank bent. Ook nu is het weer gemakkelijk om het gesprek met haar aan te gaan. Nadat we ons probleem hebben uitgelegd zegt ze dat normaal klasruimtes alleen worden verhuurd, maar dat ze voor ons vrijwilligersproject graag een uitzondering maakt. We mogen een grote zaal lenen, waar we onze klas vijf keer in kwijt kunnen, wat een geweldig land!

Nu we de locatie rond hebben, kunnen we beginnen met het voorbereiden van de lessen: Ivo gaat samen met Brother Thomas de eerste lezing geven, die een kapstok gaat geven voor de komende lezingen. Brother Thomas is een broeder die samen met Brother Peter bovenop de heuvel woont. Hij heeft economie gestudeerd en kan ons daarom helpen bij het geven van lezingen die te begrijpen zijn door de jeugd. Het is een redelijk sociale kerel, maar hij is geen groot sms-er. Hij antwoord bijvoorbeeld op berichten waarin je vraagt hoe laat hij beschikbaar is (“’s ochtends of ’s middags?”) met “ja.”.

De scheidsrechters kwamen tussendoor ook even van ver langs om hun excuses aan te bieden voor de bal de gisteren gestolen was (als scheids moet je namelijk de bal van het veld halen na de wedstrijd). Ze vonden het erg vervelend wat er gebeurd was en wilden eigenlijk ook nog wat extra geld hebben, want ze hadden gisteren gefloten (terwijl ze zichzelf hebben uitgenodigd).

De lunch bestond vandaag uit mandazi die we een paar dagen geleden gekregen hadden van de zusters. Nadat we na een paar mandazis erachter kwamen dat ze beschimmeld waren vanb innen, hebben we onze lunch voort kunnen zetten bij de broeders, die hele verhalen hadden over hun safari’s. Over safari’s gesproken: we kregen vandaag goed nieuws, de vakantie is eindelijk rond! We gaan kerstfeest vieren met een safari door de masaai mara, oud en nieuw vieren we met een hippiefestival (distant relatives) in Kilifi en we maken de vakantie af op een van de mooiste stranden ter wereld: Diani Beach.

Lecture_1

“He needs prayers” – Faustus

Donderdag verteld Faustus ons dat het afstudeerfeest van zijn broer niet doorgaat. Zijn broer heeft namelijk nog niets georganiseerd. Faustus denkt eerst dat het komt door de “sugar mommy” van zijn broer, die alles voor hem regelt. Later horen we dat zijn broer óf hele lage cijfers heeft óf helemaal niet afgestudeerd is en de studiebeurs van Father Faustus aan iets anders heeft gespendeerd. Als reactie heeft zijn broer blijkbaar het probleem voor zich uit geschoven. Father Faustus is woest, misschien gaat Faustus zijn broer nooit meer terugzien... Wie ook niets van zich laat horen, is Sister Lucy. We hebben al twee weken geen enkel contact met haar gehad, behalve dat we horen dat ze aan Faustus en Wangari heeft gevraagd hoe het met ons gaat. Gelukkig is er bij de zusters een nieuwe zuster gearriveerd, een mzungu zuster uit Argentinië.Haar naam is Wanda en ze heeft veel ervaring met samenwerken met vrijwilligers. Ze heeft bijvoorbeeld ook de Pokotgroep van vijf jaar geleden begeleid met hun project. Het is dan ook heel gemakkelijk om met haar te communiceren. Aangezien Lucy nog een tijd in Nairobi blijft, zal ze aan Sister Esther vragen of het mogelijk is dat zij het project gaat begeleiden. Nadat we Wanda hebben geüpdatet over het project (#43 die we moeten updaten…), hebben we ons eerste echte college met de jeugd. Brother Thomas gaat een beetje freestylen tijdens de les maar uiteindelijk werd het toch een fatsoenlijk college. Aan het einde kwam zei Faustus dat hij vol zat met nieuwe business ideeën en hoe hij ze ging uitvoeren.

Lecture_2

“I will tell my children about you” - Faustus

Vrijdag hebben we de eerste serieuze meeting met track 1: de mensen die de paradepaartjes gaan worden van het project. Ook met deze mensen is het moeilijk contact te leggen. Daarom hebben we een stel vragen op papier gezet, deze vragen moesten ze gedekt aan iemand anders uitdelen. Een paar vragen zoals “Wat vind je van het haar van Momanyi?” en “Wat heb je liever: geen benen, of geen telefoon?” waren om het ijs te breken. Dit lukte goed, want op de serieuzere vragen als “Wat wil je bereiken in je leven?” kregen we voor de eerste keer echt eerlijke antwoorden. Ook ideeën voor het opstarten van een bedrijf werden openlijk gedeeld. Het is best bijzonder dat ze dit deelden, omdat de mensen in dit gebied ervaringen en ideeën niet delen, omdat ze bang zijn dat iemand hun idee steelt.

“You will dance with me!” – mevrouw in Sambaland

Zaterdag hebben we ons weer onder de Kenianen begeven: we zijn naar het afstudeerfeest van Joseph, een van de buren van Faustus geweest. We hebben Joseph een kleine vijf minuten gezien, maar blanken op je feestje doen het natuurlijk altijd goed in Kenia. Zijn feestje begon als een feestje, maar naarmate de dag vorderde werd het steeds saaier: we zaten netjes in rijen van 10 twee hele urenlang te luisteren naar een ellenlange speech in het Swahili. Gelukkig was er lunch, en zat er een gezellige vrouwelijke Keniaan voor ons, Mercy. We zijn vandaag ook naar een hotelletje in Molo geweest, waar we Samosa (een appelflap met gehakt en kruiden) en oploskoffie bestelden. We hebben ’s avonds gegeten bij Faustus: vers varken waarvoor we van tevoren naar de slager gegaan zijn, die een paar varkenspoten in zijn zaak had hangen van varkens die deze morgen nog geslacht waren.

Hierna hebben we weer een bezoek gebracht aan Sambaland: de club waar Faustus altijd uitgaat in het centrum van Molo Town. Het was er weer gezellig, een beetje dansen met Kenianen en Nile biertjes drinken. Er waren alleen een paar opdringerige vrouwen die op jacht waren naar een danspartner (ook wel “doing the monkey thing” volgens Faustus). We hebben ook wat bijzondere mensen leren kennen, zoals een iemand die normaal in Nairobi woont met zijn vrouw maar twee maanden per jaar naar Molo gaat, om daar nadat hij op staat de hele dag in Sambaland te zitten.

Lecture_3

“Ik begin al een beetje te wennen aan dit land: beetje basken, geen probleem” - Chris

Zondag kwam de motorrijder weer eens casual te laat (25 minuten), waardoor Ivo en Chris de halve kerkdienst hebben gemist. Aan het eind wel een bijzonder figuur ontmoet, die drie jaar vast heeft gezeten in de gevangenis maar vrij is gekomen omdat hij christen is geworden. Jochem en Chris hebben de middag besteed aan basken en een brood hebben gebakken in de keuken van de zusters, die een lang weekend weg zijn naar Nairobi voor een vergadering. We hebben ook een beetje gesocialized met de jongen uit de omgeving die op de compound van de zusters past, Samuel Ndjoroge. Samuel is een soort van kleine Faustus, best slim en bijdehand. Ivo ging ondertussen op de sportieve tour en heeft half Molo afgefietst op de enige werkende mountainbike.

De spinazie die we vanavond hebben gegeten kwam direct van de akker, terwijl de plant blijft staan. Het viel ons op dat er nergens in gemeenschappelijke ruimtes een klok hangt en we beginnen langzaam maar zeker te wennen aan het Keniaanse tempo, misschien gaan we wel een slechte tijd krijgen als we weer terug komen naar Nederland…

cake